او تو را نمی بیند

تو مرا نمی بینی

من او را نمی بینم...

و این چرخه ی پوچ تکرار می شود

تکرار

تکرار

تکرار،

تا ابد.

و روزی که به خودمان می آییم فرصتی نمی ماند برای ترمیم قلب های شکسته

برای پر کردن تمام آن سال های پر از انتظار

او می ماند و عشق تو که هیچوقت نفهمیدش

من می مانم و عشق او که هرگز به قلبم راه نیافت

و تو می مانی ، با عشقی که در من هدر رفت....قفل شد.

من

تو

او

در همه این مدت برای رسیدن به چیزی که می خواستیم تمنا کردیم ، اشک ریختیم  ، متنفر شدیم ، تلاش کردیم ، قفل شدیم....شکستیم!

اما چیزی که می خواستیم آن نبود که باید باشد!!

و چه دیر فهمیدیم آنچه را که داشتیم ، متعلق به ما بود را نادیده گرفتیم و برای رسیدن به چیزی که هیچوقت برای ما نبود همه چیز را نابود کردیم

و آن عشق های قفل شده هرگز برنمی گردند نازنینم...حتی با یک اقیانوس دیگر از اشک و حسرت.